Μπαρόκ αισθητική, νορμανδική αυστηρότητα και μεσαιωνική ατμόσφαιρα δεν είναι απλά η έδρα της Cosa Nostra όπως λέει η σύγχρονη ιστορία αλλά μια πόλη διαφορετικών πολιτισμικών στοιχείων λόγο των κατακτητών που πέρασαν . Φοίνικες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Νορμανδοί, Άραβες και Ισπανοί ανάμεσα σ αυτούς.
Casa Professa ή η Εκκλησία του Ιησού
Ιδρύθηκε από Ιησουίτες το 1564 και ολοκληρώθηκε το 1578. Πρόκειται
για μια από τις πιο μεγαλοπρεπείς εκκλησίες της Σικελίας με έντονα
μπαρόκ στοιχεία και άκρως πληθωρικό διάκοσμο με σκαλιστά
μάρμαρα, νωπογραφίες κ.α. Στην εκκλησία λειτουργεί και μουσείο με
έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και διακοσμητικής τέχνης ενώ και τα
τέσσερα παρεκκλήσια που είναι ενσωματωμένα σε αυτή αποτελούν
μουσειακά αξιοθέατα.
Θέατρο Μασιμο Βιτόριο Εμανουελε
Είναι το μεγαλύτερο λυρικό θέατρο της Ιταλίας και όταν ανεγέρθηκε
ήταν το τρίτο σε μέγεθος στον κόσμο, μετά αυτό του Παρισιού και της
Βιέννης . Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και η ανέγερσή του ξεκίνησε
το 1875 για να ολοκληρωθεί 16 χρόνια αργότερα. Το όνομα Μάσιμο
(που σημαίνει κορυφαίο) είναι συνηθισμένη ονομασία θεάτρων στην
Ιταλία, παραπέμποντας έτσι στον Μεγάλο Ιππόδρομο (Τσίρκο Μάσιμο)
της αρχαίας Ρώμης τη μεγαλύτερη κατασκευή για θεάματα που έχει
ποτέ κτιστεί. Το όνομα Βιτόριο Εμανουέλε προστέθηκε προς τιμήν του
Βιτόριο Εμανουέλε Β΄ πρώτου βασιλιά της Ιταλίας κατά την ενοποίησή
της το 1861
Παλάτι των Νορμανδών
Ήταν η έδρα των βασιλέων της νήσου κατά τη Νορμανδική κυριαρχία
και κατόπιν του Φρειδερίκου Β΄ και του γιου του Κορράδου Δ΄ των
Χοενστάουφεν βασιλέων της Γερμανίας & Σικελίας. Υπηρέτησε έπειτα
ως η κύρια έδρα της εξουσίας για τους ηγεμόνες της Σικελίας, που
ακολούθησαν. Έγινε η ιδιωτική κατοικία των μετέπειτα Βουρβόνων
βασιλέων της Σικελίας. Στην εποχή μας είναι η έδρα της Τοπικής
Συνέλευσης της Σικελίας. Το κτήριο είναι η αρχαιότερη βασιλική
κατοικία στην Ευρώπη.
Καθεδρικός ναός του Παλέρμου
Είναι αφιερωμένος στην Ανάληψη της Παρθένου Μαρίας. Τον 6ο αι. ο
πάπας Γρηγόριος Α΄ οικοδόμησε εδώ μία βασιλική. Τον 9ο αι. οι
Σαρακηνοί κατέλαβαν την πόλη και μετέτρεψαν τη βασιλική σε τζαμί.
Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη Σικελία, ο Βάλτερ Οφάμιλ (Βάλτερ του
Μύλου), Αγγλο-Νορμανδός αρχιεπίσκοπος του Παλέρμο και υπουργός
του Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας, έκτισε στη θέση του τζαμιού το 1185
τον τωρινό ναό. Το μεσαιωνικό αρχικό οικοδόμημα ήταν βασιλική, που
τα τρία κλίτη της απέληγαν ανατολικά σε τρία ημιθόλια, αλλά από αυτά
μόνο λίγα αρχιτεκτονικά στοιχεία επέζησαν ως την εποχή μας. Το 1191
απεβίωσε ο Βάλτερ και τάφηκε σε σαρκοφάγο στην κρύπτη του ναού. Η
κύρια είσοδος του ναού είναι από τα νότια με θέα την πλατεία και εκεί
θα συναντήσετε το πολύτιμο άγαλμα της Παναγίας του 15 αιών. Ο
καθεδρικός έχει στο δάπεδο σχεδιασμένο έναν μεσημβρινό, που μπορεί
να θεωρηθεί πρώιμος τύπος ηλιομετρου.Όμοια με αυτό φτιάχτηκαν τον
17ο και 18ο αι. σε ναούς της Ιταλίας. Αυτό εδώ φτιάχτηκε το 1801 από
τον διευθυντή του Αστεροσκοπείου του Παλέρμο, τον διάσημο
αστρονόμο Τζουσεσε Πιατσι που είχε ανακαλύψει τον πρώτο
αστεροειδή, τη Δήμητρα. Ο μηχανισμός ήταν ευρηματικά απλός: μία
μικρότατη οπή σε έναν από τους μικρούς τρούλους του νότιου κλίτους
πρόβαλλε την εικόνα του ηλίου στο δάπεδο. Εκεί ο μεσημβρινός ήταν
σχεδιασμένος με μία μπρούτζινη γραμμή με διεύθυνση βορρά-νότου.
Κάθε μεσημέρι (στις 12:00) η εικόνα του ηλίου περνά από τη γραμμή
αυτή του δαπέδου. Κάθε ημέρα περνά από διαφορετικό σημείο της· τα
άκρα της γραμμής ορίζουν το θερινό και χειμερινό ηλιοστάσιο.Για τον
υπολογισμό της ώρας να έχουμε υπόψη, ότι στη Σικελία αυτή την εποχή
ίσχυε η βυζαντινή ώρα: η ημέρα ξεκινά με την ανατολή του ηλίου (που
είναι σε διαφορετική στιγμή κάθε ημέρα). Έτσι η ώρα είναι διαφορετική
για τόπους σε διαφορετικό μεσημβρινό. Επίσης το ηλιόμετρο έδειχνε
την εαρινή ισημερία, που είναι η αφετηρία για τον υπολογισμό του
Πάσχα.
Κατακομβες των Καπουτσινων
Οι Καπουτσίνοι ή Καπουκίνοι είναι θρησκευτικό τάγμα της Καθολικής
Εκκλησίας, ενώ το πλήρες λατινικό όνομα τους είναι Τάγμα Αδελφών
Ελασσόνων Καπουτσίνων. Προέρχονται από το μοναστικό τάγμα των
Φραγκισκανών και ονομάστηκαν έτσι από το κάλυμμα που έφεραν στο
κεφάλι τα μέλη του, από τη λέξη «capuce» που σημαίνει κουκούλα. Το
τάγμα των Καπουτσίνων ιδρύθηκε από τον Φραγκισκανό μοναχό
Ματθαίο ντε Μπάσι και επικυρώθηκε από τον Πάπα Κλήμη Ζ. Επέδειξαν
ιδιαίτερη φροντίδα και στοργή προς τους δυστυχείς και γρήγορα
κέρδισαν την αγάπη και την εκτίμηση του λαού.Το τάγμα των
Ελασσόνων Αδελφών Καπουτσίνων ήρθε στην Σικελία το 1534. Οι
Καπουτσίνοι μοναχοί του Παλέρμο είχαν ως αποστολή τη φροντίδα των
φτωχών, των ασθενών και των νεκρών. Συχνά απαντούσαν στις κλήσεις
για να βοηθήσουν τους τραυματισμένους στο πεδίο της μάχης
στρατιώτες. Αυτοί οι μοναχοί του 16ου αιώνα είχαν, επίσης, την
υποχρέωση να εκτελούν τις τελετές της ταφής και της κηδείας στους
άπορους συνανθρώπους τους.Οι Καπουτσίνοι μοναχοί, λόγω έλλειψης
χώρου στο νεκροταφείο τους τον 16ο αιώνα, άρχισαν να σκάβουν
κρύπτες κάτω από αυτό. Το 1599 εναπόθεσαν στις κρύπτες τον πρώτο
νεκρό αδερφό τους, τον Silvestro da Gubbio. Αρχικά, οι κατακόμβες
προορίζονταν μόνο για τους νεκρούς μοναχούς. Ωστόσο, στους
επόμενους αιώνες, ο ενταφιασμός στις κατακόμβες των Καπουτσίνων
αποτέλεσε για τη τοπική ελίτ του Παλέρμο σύμβολο ισχύος. Έτσι,
άρχισαν να ενταφιάζονται εκεί και μέλη της τοπικής κοινωνίας.
Fontana Pretoria
Εντυπωσιακό συντριβάνι που χαρακτηρίζεται από πολλά γυμνά
αγάλματα σε φυσικό μέγεθος. Χτίστηκε στην Φλωρεντία το 1554 και
μεταφέρθηκε στο Παλέρμο 20 χρόνια αργότερα. Τα αγάλματα
απεικονίζουν τους θεούς του Ολύμπου από την ελληνική μυθολογία
όπως τον Δία, τον Ποσειδώνα, τον Άρη κ.α. Η Fontana Pretoria είναι
γνωστή επίσης και ως συντριβάνι της ντροπής λόγω των γυμνών
αγαλμάτων.
Porta Nuova
Η Porta Nuova είναι μια μνημειώδης πύλη της πόλης του Παλέρμο.
Αντιπροσωπεύει την είσοδο του Cassaro (τον κύριο και αρχαιότερο
δρόμο της πόλης) από το Corso Calatafimi (τον δρόμο προς το
Monreale) και βρίσκεται δίπλα στο Palazzo dei Normanni, το βασιλικό
παλάτι του Παλέρμο. Η πύλη χτίστηκε για να γιορτάσει την κατάκτηση
της Τύνιδας από τον Κάρολο Ε' (1535) και την επίσκεψή του στην
πρωτεύουσα του Βασιλείου της Σίκτης
Η κουζίνα της Σικελίας είναι τόσο πλούσια σε ιστορία όσο και σε γεύση. Μερικές φορές αναφέρεται ως η κουζίνα του θεού χρησιμοποιεί τις γεύσεις της θάλασσας, του βουνού και της γης σε συνδυασμό με το πάθος για τη μαγειρική. Η αγάπη για τα φρέσκα και εποχιακά υλικά βρίσκεται στο φαγητό της Σικελίας. Τα φρέσκα λαχανικά, τα θαλασσινά, τα τυριά, το γηγενές σιτάρι, οι ελιές, τα αμύγδαλα και τα εσπεριδοειδή κατέχουν εξέχουσα θέση στις τοπικές συνταγές. Το μείγμα πολιτισμών και πολιτισμών έχει επίσης αφήσει ένα αποτύπωμα στα τοπικά πιάτα και τις μεθόδους μαγειρέματος.
Pani ca meusa Βασικό φαγητό του δρόμου στο Παλέρμο, αυτό το απλό σάντουιτς αποτελείται από ένα μαλακό ψωμάκι vastedda που είναι γεμάτο με λωρίδες τηγανισμένης σπλήνας μοσχαριού και (περιστασιακά) πνεύμονες. Το βασικό συστατικό είναι το κρέας και η βασική εκδοχή, γνωστή ως schettu, ολοκληρώνεται μόνο με ένα στύψιμο από χυμό λεμονιού, ενώ η μόνη διαθέσιμη άλλη επιλογή είναι το maritatu, το οποίο περιλαμβάνει μια επικάλυψη από τριμμένο τυρί caciocavallo. Πιστεύεται ότι προέρχεται από τον 15ο αιώνα, το σάντουιτς είναι αγαπημένο στους ντόπιους, αλλά και μια λιχουδιά που πρέπει να δοκιμάσει όποιος επισκέπτεται το Παλέρμο. Συνήθως πωλείται από πλανόδιους πωλητές διάσπαρτους σε όλη την πόλη.
Cartocciata Eίναι ένα παραδοσιακό φαγητό του δρόμου της Σικελίας που προέρχεται από την Κατάνια και την περιοχή γύρω από το όρος Αίτνα. Οπτικά, μοιάζει με μια μικρή πίτσα καλτσόνε και αποτελείται από ζύμη που είναι γεμισμένη με διάφορα υλικά. Η παραδοσιακή εκδοχή είναι γεμιστή με ντομάτες και μοτσαρέλα, αλλά υπάρχουν και ποικιλίες cartocciata με υλικά όπως ζαμπόν, μανιτάρια, αυγά, πατατάκια, σαλάμι, τηγανητές μελιτζάνες ή λουκάνικα.
Pasta alla Norma Είναι ένα εμβληματικό πιάτο ζυμαρικών της Σικελίας και μια γαστρονομική σπεσιαλιτέ της Κατάνια. Πήρε το όνομά του από τη «Norma», την όπερα του Vicenzo Bellini, του πιο διάσημου συνθέτη της πόλης. Αυτό το πιάτο ζυμαρικών είναι μάλλον απλό και γίνεται με λίγα μόνο υλικά. Μελιτζάνες ντομάτες, βασιλικός και σαλάτα ρικότα, ένα παστό τυρί ρικότα. Το πιο τυπικό ζυμαρικό που χρησιμοποιείται είναι ένα κοντό σωληνωτό ζυμαρικό όπως πέννες ή ριγκατόνι. Ενώ υπάρχουν κάποιες διαφορές στην προετοιμασία από το πώς κόπηκαν οι μελιτζάνες στον τύπο ζυμαρικών που χρησιμοποιήθηκε, είναι πάντα νόστιμο. Αυτό το παραδοσιακό πιάτο ζυμαρικών έχει περίοπτη θέση στα μενού των εστιατορίων σε όλη την Κατάνια. Καθώς ταξιδεύετε πιο μακριά από το ανατολικό τμήμα της Σικελίας, ίσως χρειαστεί να το ζητήσετε. Άλλα μέρη της Σικελίας έχουν τα δικά τους τοπικά πιάτα ζυμαρικών που θα παρουσιάσουν. Ένα σύμβολο της σικελικής κουζίνας, αυτό το διάσημο πιάτο ζυμαρικών από την Κατάνια αξίζει να το αναζητήσετε όταν επισκέπτεστε τη Σικελία.
Pizza and Sicilian pizza dough
Από την αρχαιότητα, η Σικελία ήταν μια περιοχή πλούσια σε σιτηρά. Το
νησί έχει θεωρηθεί ο σιτοβολώνας της Ιταλίας λόγω της ποικιλίας των
καλλιεργειών σιταριού.
Υπάρχουν περισσότερα από 50+ αρχαία δημητριακά εγγενή στο νησί.
Υψηλή σε θρεπτική αξία, μερικά από τα πιο γνωστά δημητριακά είναι το
Tumminia, το Russello και το Perciasacchi.
Το Tumminia είναι ένα από τα πιο αγαπημένα δημητριακά για τη
θρεπτική του αξία. Το Russello είναι ευρέως αλειμμένο και πολύ
εύπεπτο και θρεπτικό και χρησιμοποιείται επίσης στη ζύμη ψωμιού.
Το Perciasacchi πήρε το όνομά του από το μυτερό και επίμηκες σχήμα
του κόκκου. Κυριολεκτικά σημαίνει «τρύπες στις σακούλες» καθώς
τρύπησε τους σάκους κατά τη μεταφορά.
Το αλεύρι έχει κίτρινο χρώμα λόγω της παρουσίας καροτενοειδών.
Αυτοί οι αρχαίοι κόκκοι σιταριού χρησιμοποιούνται στην πίτσα της
Σικελίας κάνοντάς τους να διαφέρουν από την πίτσα σε άλλα μέρη της
Ιταλίας.
Η ζύμη χρειάζεται από 48 έως 72 ώρες για να φουσκώσει δίνοντας στην
πίτσα μοναδική γεύση, άρωμα και θρεπτική αξία.
Στις καλές πιτσαρίες του νησιού, μπορείτε να επιλέξετε τα δημητριακά
που θέλετε να χρησιμοποιήσετε για τη ζύμη.
Salcissia alla Pizzaiola Στη Σικελία, τα λουκάνικα τύπου Σικελίας γνωστά ως salsiccia είναι μια πραγματική απόλαυση. Το όνομα προέρχεται από τη λατινική λέξη "salsus", που σημαίνει αλατισμένο. Αυτό που κάνει τα λουκάνικα της Σικελίας απίστευτα νόστιμα είναι η χρήση άγριου μάραθου στη συνταγή. Αυτό δίνει στα λουκάνικα αρωματικά αρώματα και απολαυστική αντίθεση με το αλμυρό χοιρινό κρέας. Συνήθως απολαύσαμε τα λουκάνικα μόνα τους στο φούρνο ή στη σχάρα. Θα βρείτε επίσης την επιλογή να προσθέσετε salsiccia σε πιάτα πίτσας ή ζυμαρικών. Τα σάντουιτς με λουκάνικα είναι επίσης μια δημοφιλής επιλογή street food. Τα λουκάνικα της Σικελίας είναι συνήθως κατασκευασμένα από υψηλής ποιότητας τοπικό χοιρινό και δεν περιέχουν πληρωτικά και συντηρητικά. Αν αγαπάτε τα λουκάνικα, φροντίστε να γευτείτε λουκάνικα σε ζυμαρικά Σικελίας, σάντουιτς και άλλα.
Τυριά Σικελίας
Το φρέσκο τυρί ricotta είναι μαλακό, κρεμώδες και λευκό και
παρασκευάζεται από πρόβειο γάλα. Χρησιμοποιείται πιο συχνά σε
επιδόρπια, ειδικά στο κανόλι, το οποίο χρησιμοποιεί μια ζαχαρούχα
φρέσκια ρικότα.
Το Ricotta Salata είναι ένα ξηρό αλατισμένο τυρί ricotta και το
παραδοσιακό τυρί που χρησιμοποιείται στο εμβληματικό πιάτο Pasta
alla Norma της Σικελίας. Είναι ένα σκληρό τυρί και παρασκευάζεται
παραδοσιακά με πρόβειο γάλα.
Το ψημένο τυρί Ricotta είναι μια γευστική παραλλαγή του κλασικού
φρέσκου τυριού ricotta. Σε αυτή την περίπτωση, η ρικότα ψήνεται στο
φούρνο σε χαμηλές θερμοκρασίες μέχρι να σκληρύνει η επιφάνεια και
να ροδίσει. Η ψημένη ρικότα μπορεί να καταναλωθεί ως ορεκτικό ή να
χρησιμοποιηθεί σε πιάτα ζυμαρικών.
Το Pecorino Pepato είναι ένα σκληρό τυρί από πρόβειο γάλα που
βρίσκετε πιο συχνά διαθέσιμο στην Κατάνια. Έχει κόκκους μαύρου
πιπεριού μέσα που προσθέτουν ένα πικάντικο λάκτισμα και τραγανό
που συνδυάζεται καλά με το απαλό τυρί. Ξεφλουδίζει εύκολα και
χρησιμοποιείται για μαγειρική και πιάτα ζυμαρικών.
Μπαρόκ αισθητική, νορμανδική αυστηρότητα και μεσαιωνική ατμόσφαιρα δεν είναι απλά η έδρα της Cosa Nostra όπως λέει η σύγχρονη ιστορία αλλά μια πόλη διαφορετικών πολιτισμικών στοιχείων λόγο των κατακτητών που πέρασαν . Φοίνικες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Νορμανδοί, Άραβες και Ισπανοί ανάμεσα σ αυτούς.
Casa Professa ή η Εκκλησία του Ιησού
Ιδρύθηκε από Ιησουίτες το 1564 και ολοκληρώθηκε το 1578. Πρόκειται
για μια από τις πιο μεγαλοπρεπείς εκκλησίες της Σικελίας με έντονα
μπαρόκ στοιχεία και άκρως πληθωρικό διάκοσμο με σκαλιστά
μάρμαρα, νωπογραφίες κ.α. Στην εκκλησία λειτουργεί και μουσείο με
έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και διακοσμητικής τέχνης ενώ και τα
τέσσερα παρεκκλήσια που είναι ενσωματωμένα σε αυτή αποτελούν
μουσειακά αξιοθέατα.
Θέατρο Μασιμο Βιτόριο Εμανουελε
Είναι το μεγαλύτερο λυρικό θέατρο της Ιταλίας και όταν ανεγέρθηκε
ήταν το τρίτο σε μέγεθος στον κόσμο, μετά αυτό του Παρισιού και της
Βιέννης . Βρίσκεται στο κέντρο της πόλης και η ανέγερσή του ξεκίνησε
το 1875 για να ολοκληρωθεί 16 χρόνια αργότερα. Το όνομα Μάσιμο
(που σημαίνει κορυφαίο) είναι συνηθισμένη ονομασία θεάτρων στην
Ιταλία, παραπέμποντας έτσι στον Μεγάλο Ιππόδρομο (Τσίρκο Μάσιμο)
της αρχαίας Ρώμης τη μεγαλύτερη κατασκευή για θεάματα που έχει
ποτέ κτιστεί. Το όνομα Βιτόριο Εμανουέλε προστέθηκε προς τιμήν του
Βιτόριο Εμανουέλε Β΄ πρώτου βασιλιά της Ιταλίας κατά την ενοποίησή
της το 1861
Παλάτι των Νορμανδών
Ήταν η έδρα των βασιλέων της νήσου κατά τη Νορμανδική κυριαρχία
και κατόπιν του Φρειδερίκου Β΄ και του γιου του Κορράδου Δ΄ των
Χοενστάουφεν βασιλέων της Γερμανίας & Σικελίας. Υπηρέτησε έπειτα
ως η κύρια έδρα της εξουσίας για τους ηγεμόνες της Σικελίας, που
ακολούθησαν. Έγινε η ιδιωτική κατοικία των μετέπειτα Βουρβόνων
βασιλέων της Σικελίας. Στην εποχή μας είναι η έδρα της Τοπικής
Συνέλευσης της Σικελίας. Το κτήριο είναι η αρχαιότερη βασιλική
κατοικία στην Ευρώπη.
Καθεδρικός ναός του Παλέρμου
Είναι αφιερωμένος στην Ανάληψη της Παρθένου Μαρίας. Τον 6ο αι. ο
πάπας Γρηγόριος Α΄ οικοδόμησε εδώ μία βασιλική. Τον 9ο αι. οι
Σαρακηνοί κατέλαβαν την πόλη και μετέτρεψαν τη βασιλική σε τζαμί.
Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν τη Σικελία, ο Βάλτερ Οφάμιλ (Βάλτερ του
Μύλου), Αγγλο-Νορμανδός αρχιεπίσκοπος του Παλέρμο και υπουργός
του Γουλιέλμου Β΄ της Σικελίας, έκτισε στη θέση του τζαμιού το 1185
τον τωρινό ναό. Το μεσαιωνικό αρχικό οικοδόμημα ήταν βασιλική, που
τα τρία κλίτη της απέληγαν ανατολικά σε τρία ημιθόλια, αλλά από αυτά
μόνο λίγα αρχιτεκτονικά στοιχεία επέζησαν ως την εποχή μας. Το 1191
απεβίωσε ο Βάλτερ και τάφηκε σε σαρκοφάγο στην κρύπτη του ναού. Η
κύρια είσοδος του ναού είναι από τα νότια με θέα την πλατεία και εκεί
θα συναντήσετε το πολύτιμο άγαλμα της Παναγίας του 15 αιών. Ο
καθεδρικός έχει στο δάπεδο σχεδιασμένο έναν μεσημβρινό, που μπορεί
να θεωρηθεί πρώιμος τύπος ηλιομετρου.Όμοια με αυτό φτιάχτηκαν τον
17ο και 18ο αι. σε ναούς της Ιταλίας. Αυτό εδώ φτιάχτηκε το 1801 από
τον διευθυντή του Αστεροσκοπείου του Παλέρμο, τον διάσημο
αστρονόμο Τζουσεσε Πιατσι που είχε ανακαλύψει τον πρώτο
αστεροειδή, τη Δήμητρα. Ο μηχανισμός ήταν ευρηματικά απλός: μία
μικρότατη οπή σε έναν από τους μικρούς τρούλους του νότιου κλίτους
πρόβαλλε την εικόνα του ηλίου στο δάπεδο. Εκεί ο μεσημβρινός ήταν
σχεδιασμένος με μία μπρούτζινη γραμμή με διεύθυνση βορρά-νότου.
Κάθε μεσημέρι (στις 12:00) η εικόνα του ηλίου περνά από τη γραμμή
αυτή του δαπέδου. Κάθε ημέρα περνά από διαφορετικό σημείο της· τα
άκρα της γραμμής ορίζουν το θερινό και χειμερινό ηλιοστάσιο.Για τον
υπολογισμό της ώρας να έχουμε υπόψη, ότι στη Σικελία αυτή την εποχή
ίσχυε η βυζαντινή ώρα: η ημέρα ξεκινά με την ανατολή του ηλίου (που
είναι σε διαφορετική στιγμή κάθε ημέρα). Έτσι η ώρα είναι διαφορετική
για τόπους σε διαφορετικό μεσημβρινό. Επίσης το ηλιόμετρο έδειχνε
την εαρινή ισημερία, που είναι η αφετηρία για τον υπολογισμό του
Πάσχα.
Κατακομβες των Καπουτσινων
Οι Καπουτσίνοι ή Καπουκίνοι είναι θρησκευτικό τάγμα της Καθολικής
Εκκλησίας, ενώ το πλήρες λατινικό όνομα τους είναι Τάγμα Αδελφών
Ελασσόνων Καπουτσίνων. Προέρχονται από το μοναστικό τάγμα των
Φραγκισκανών και ονομάστηκαν έτσι από το κάλυμμα που έφεραν στο
κεφάλι τα μέλη του, από τη λέξη «capuce» που σημαίνει κουκούλα. Το
τάγμα των Καπουτσίνων ιδρύθηκε από τον Φραγκισκανό μοναχό
Ματθαίο ντε Μπάσι και επικυρώθηκε από τον Πάπα Κλήμη Ζ. Επέδειξαν
ιδιαίτερη φροντίδα και στοργή προς τους δυστυχείς και γρήγορα
κέρδισαν την αγάπη και την εκτίμηση του λαού.Το τάγμα των
Ελασσόνων Αδελφών Καπουτσίνων ήρθε στην Σικελία το 1534. Οι
Καπουτσίνοι μοναχοί του Παλέρμο είχαν ως αποστολή τη φροντίδα των
φτωχών, των ασθενών και των νεκρών. Συχνά απαντούσαν στις κλήσεις
για να βοηθήσουν τους τραυματισμένους στο πεδίο της μάχης
στρατιώτες. Αυτοί οι μοναχοί του 16ου αιώνα είχαν, επίσης, την
υποχρέωση να εκτελούν τις τελετές της ταφής και της κηδείας στους
άπορους συνανθρώπους τους.Οι Καπουτσίνοι μοναχοί, λόγω έλλειψης
χώρου στο νεκροταφείο τους τον 16ο αιώνα, άρχισαν να σκάβουν
κρύπτες κάτω από αυτό. Το 1599 εναπόθεσαν στις κρύπτες τον πρώτο
νεκρό αδερφό τους, τον Silvestro da Gubbio. Αρχικά, οι κατακόμβες
προορίζονταν μόνο για τους νεκρούς μοναχούς. Ωστόσο, στους
επόμενους αιώνες, ο ενταφιασμός στις κατακόμβες των Καπουτσίνων
αποτέλεσε για τη τοπική ελίτ του Παλέρμο σύμβολο ισχύος. Έτσι,
άρχισαν να ενταφιάζονται εκεί και μέλη της τοπικής κοινωνίας.
Fontana Pretoria
Εντυπωσιακό συντριβάνι που χαρακτηρίζεται από πολλά γυμνά
αγάλματα σε φυσικό μέγεθος. Χτίστηκε στην Φλωρεντία το 1554 και
μεταφέρθηκε στο Παλέρμο 20 χρόνια αργότερα. Τα αγάλματα
απεικονίζουν τους θεούς του Ολύμπου από την ελληνική μυθολογία
όπως τον Δία, τον Ποσειδώνα, τον Άρη κ.α. Η Fontana Pretoria είναι
γνωστή επίσης και ως συντριβάνι της ντροπής λόγω των γυμνών
αγαλμάτων.
Porta Nuova
Η Porta Nuova είναι μια μνημειώδης πύλη της πόλης του Παλέρμο.
Αντιπροσωπεύει την είσοδο του Cassaro (τον κύριο και αρχαιότερο
δρόμο της πόλης) από το Corso Calatafimi (τον δρόμο προς το
Monreale) και βρίσκεται δίπλα στο Palazzo dei Normanni, το βασιλικό
παλάτι του Παλέρμο. Η πύλη χτίστηκε για να γιορτάσει την κατάκτηση
της Τύνιδας από τον Κάρολο Ε' (1535) και την επίσκεψή του στην
πρωτεύουσα του Βασιλείου της Σίκτης
Πνιγμένο στο πράσινο, το πάρκο του παλιού Φρουρίου της πόλης είναι η «καρδιά» του Βελιγραδίου. Το Κάστρο με τους πύργους, τις οχυρώσεις, τις ερπύστριες αλλά και τα όμορφα γεφυράκια και τα πλακόστρωτα ατενίζει από ψηλά το σημείο όπου ενώνονται οι δύο ποταμοί της πόλης, ο Δούναβης και ο Σάββας. Το μουσείο του θυμίζει ότι δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που οι οβίδες και τα τανκς ήταν η καθημερινότητα της πόλης .
Νεμποισα στα σέρβικα σημαίνει άφοβος-ατρομητος . Το τέλος του πρόδρομου του Νεοελληνικού Διαφωτισμού γράφτηκε σε αυτόν τον πύργο-φυλακή του Βελιγραδίου στις 24 Ιουνίου του 1798. Ο Ρήγας ήταν τότε 41 ετών… Μαζί του εκτελέστηκαν από τους Οθωμανούς επτά σύντροφοι και συνοδοιπόροι του στον αγώνα. Έτσι πεθαίνουν οι γενναίοι ήταν τα τελευταία λόγια του εγώ έσπειρα άλλοι έρχονται να θερίσουν.
πιο εμπορικός πεζοδρόμος του Βελιγραδίου με πολλά μαγαζιά για ψώνια – όμορφα διακοσμημένα καφέ και σέρβικα εδέσματα. /p>
Ο μεγαλύτερος ορθόδοξος ναός των Βαλκάνιων με ολόλευκο μάρμαρο και χρυσοποίκιλτες λεπτομέρειες απλά σε αφήνει άναυδο . Η πρώτη ιδέα για ανέγερση ναού αφιερωμένο στον αγαπημένο Άγιο των Σέρβων ξεκίνησε το 1895, 300 χρόνια από την καύση του λειψάνου του Αγίου Σάββα. Τελικά Μετά από πολλές προσπάθειες του Πατριάρχη Σερβίας Γερμανού του Β' χορηγήθηκε άδεια το 1984 και ο αρχιτέκτονας Branko Pešić ανέθεσε να προσαρμόσει το έργο σε νέες τεχνικές εταιρίες κατασκευής. Στις 12 Μαΐου 1985, πραγματοποιήθηκε λειτουργία στο ναό με συμμετοχή 100.000 ατόμων.
Πάνω στο μεγαλόπρεπο λόφο της Βούδας και λόγω της θαυμάσιας γεωγραφικής θέσης οι εκάστοτε κάτοικοι της περιοχής δημιούργησαν οχυρωματικά έργα και προστατευτικά τείχη καταφεύγοντας εκεί σε περιόδους επιδρομών και πολέμων. Ο βασιλιάς Μπέλα Δ’ κατά τον 13ο αιώνα οχύρωσε το λόφο της Βούδας προκειμένου να προστατεύσει το λαό του από τις επιδρομές των Τατάρων και τον Μογγόλων, ενώ 200 χρόνια αργότερα κατά τη λαμπρή περίοδο βασιλείας του Ματθία Κορβίνου αναγέρθηκε ένα γοτθικό ανάκτορο. Οι μακραίωνες συγκρούσεις των χριστιανών με τους Οθωμανούς οδήγησε σε αλλεπάλληλες καταστροφές, ωστόσο οι Αψβούργοι υπό τη Μαρία Θηρεσία ξανάκτισαν με εντυπωσιακό τρόπο τόσο το ανάκτορο όσο και την ευρύτερη περιοχή του Κάστρου. Σήμερα εσείς θα αντικρίσετε μία Βούδα αναγεννημένη πάνω σε αυτά τα πλαίσια τη δεκαετία του 1950, καθώς το έτος 1945 οι μάχες μεταξύ των προελαύνοντων σοβιετικών και των Γερμανών και Ούγγρων συνεργατών τους ήταν τρομερές αφήνοντας στάχτη κι ερείπια. Το βασιλικό ανάκτορο με τον εντυπωσιακό θόλο έχει πλέον αποκατασταθεί και μπροστά του στέκει περήφανα το άγαλμα του πρίγκηπα Ευγενίου της Σαβοΐας, οι νίκες του οποίου επί των Τούρκων απέφεραν την απελευθέρωση της Ουγγαρίας από τον οθωμανικό ζυγό.
Ο Δούναβης χωρίζει τη Βούδα (στα δυτικά) από την Πέστη (στα ανατολικά), όμως οκτώ εντυπωσιακές γέφυρες τις ενώνουν και πάλι. Η παλαιότερη εξ αυτών είναι η περίφημη Γέφυρα των Αλυσίδων . Έχει μήκος 375 μέτρα και οι εργασίες κατασκευής της οποίας ολοκληρώθηκαν το 1849. Όταν πέφτει η νύχτα και ανάβουν τα φώτα Η Γέφυρα της Ελευθερίας χτίστηκε ανάμεσα στο 1894 και 1896 και έχει μήκος 333 μέτρων. «Ενώνει» την πλατεία Fővám (το όνομά της σημαίνει «πλατεία τελωνείου») -όπου βρίσκεται και η Κεντρική Αγορά- από την πλευρά της Πέστης, με το ξενοδοχείο Gellért και τα ιαματικά λουτρά στη μεριά της Βούδας. Από εδώ μπορείτε να συνεχίσετε τη βόλτα σας στο λόφο Γκέλερτ και να επισκεφθείτε ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα θρησκευτικού τουρισμού της Βουδαπέστης: το παρεκκλήσι Sziklatemplom, που βρίσκεται μέσα σε μια φυσική σπηλιά. Μία ακόμη πολύ γνωστή γέφυρα, που τραβά το ενδιαφέρον των επισκεπτών, είναι η Γέφυρα της Μαργαρίτας (Margaret Bridge). Είναι η δεύτερη παλαιότερη γέφυρα της ουγγρικής πρωτεύουσας. Έχει μήκος 607 μέτρα και οδηγεί στο ομώνυμο νησάκι της Βουδαπέστης.
Το συγκεκριμένο νεορομανικό μνημείο φιλοτεχνήθηκε από τον Φρίγιες Σούλεκ το 1895 και είναι ίσως το ομορφότερο σημείο ολόκληρης της πόλης, καθώς αποτελεί μία μάλλον αισθητική προσθήκη στο Λόφο του Κάστρου αν και ο θρύλος θέλει τη συντεχνία των ψαράδων να αναλαμβάνει την περιφρούρηση στους συγκεκριμένους Πύργους υψηλής αρχιτεκτονικής ομορφιάς. Η υψηλή αισθητική του προμαχώνα και η ανεμπόδιστη θέα που προσφέρουν προς τον Δούναβη, την Πέστη και το Κοινοβούλιο θα σας μαγέψουν προσφέροντας τη δυνατότητα για αξέχαστες φωτογραφίες, ενώ εκεί υπάρχουν και καφέ. Μπροστά ακριβώς από το μνημείο βρίσκεται το άγαλμα του βασιλιά της Ουγγαρίας Στεφάνου, μεσαιωνικού ηγεμόνα της χώρας, γιου του Μπέλα Δ’ και της Ελληνίδας Μαρίας Λασκαρίνας.
Ο αρχικός μεσαιωνικός ναός χτίστηκε περίπου στο 14ο αιώνα κι ήταν αφιερωμένος στην Παναγία, ενώ ο βασιλιάς Ματθίας Καρβίνος ήταν αυτός που την επεξέτεινε κι εξωράισε. Το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας αυτής χάθηκε το 1541, όταν οι Οθωμανοί κατέλαβαν την πόλη και μετέτρεψαν το κτίριο σε Μεγάλο Τζαμί. Μετά την απελευθέρωση της Ουγγαρίας, η εκκλησία ανοικοδομήθηκε ξανά και κατά το 19ο αιώνα αναστηλώθηκε από τον Φρίγιες Σούλεκ σε νεογοτθικό ρυθμό. Μην χάσετε την ευκαιρία να δείτε την Μπαρόκ Παναγία, το άγαλμα που κρύφτηκε από τους χριστιανούς λίγο πριν την τουρκική κατάκτηση και η εμφάνιση της στην πολιορκία του 1686 θεωρήθηκε από τους Οθωμανούς αρνητικός οιωνός. Μέσα στο ναό βρίσκονται οι τάφοι του βασιλιά Μπέλα Γ’ και της συζύγου του Άννας του Σατιγιόν καθώς κι ένα μικρό κατάστημα για να αγοράσετε ενθύμια κι αναμνηστικά κι ένα μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης, ενώ ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα βιτρό παράθυρα.
Το μουσείο αποτελεί μία επίσκεψη που πρέπει να πραγματοποιήσουν οπωσδήποτε. Τα εκθέματα ξεκινούν ιστορικά από το Μεσαίωνα και ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι του μουσείου περιλαμβάνει απομεινάρια (σημαίες, στολές, όπλα, σκηνές κλπ) από τους αιώνιους πολέμους των Ούγγρων και των Αψβούργων με τους Τούρκους θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό το (υπέροχο) ομόλογο μουσείο της Βιέννης. Επιπλέον, το συγκεκριμένο μουσείο φωτίζει τις μέρες της Ουγγρικής Επανάστασης του 1956, όταν ο ουγγρικός λαός ξεσηκώθηκε ενάντια στην καταπίεση και στο κομμουνιστικό καθεστώς αλλά η συγκεκριμένη εξέγερση πνίγηκε στο αίμα από τα σοβιετικά τανκς. Το Χάντορτενετι μουζέουμ στεγάζεται στο κτίριο ενός παλιού στρατώνα κι ακριβώς απέναντι του ξεχωρίζει η – δυστυχώς ερειπωμένη σήμερα – εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής με το μεγαλόπρεπο μπαρόκ κωδωνοστάσιο.
Το μεγαλύτερο και διασημότερο κτίριο της Ουγγαρίας αποτελεί ένα νεογοτθικό μεγαλούργημα χτισμένο στα τέλη του 19ου αιώνα κατά τα πρότυπα του Βρετανικού Κοινοβουλίου του Λονδίνου. Στο σχετικό διαγωνισμό που προκηρύχτηκε νικητής αναδείχτηκε ο Ίμρε Στέιντλ που στα τέλη του εικοστού αιώνα δημιούργησε αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα – σύμβολο έκτοτε της Βουδαπέστης. Χτισμένο πάνω στο Δούναβη, αποτελεί ίσως το πιο πολυφωτογραφημένο αξιοθέατο καθώς είναι πανέμορφο εξωτερικά και φυσικά αξίζει και μία επίσκεψη στο εσωτερικό του. Οι χώροι επίσκεψης του κοινού είναι σχετικά περιορισμένοι και περιλαμβάνουν ένα χολ με αγάλματα των Ούγγρων ηγεμόνων του Μεσαίωνα, μία αίθουσα με ένα στέμμα εκείνης της εποχής (κατά το ήμισυ βυζαντινό) που φρουρείται από βλοσυρούς στρατιώτες κι ένα μπαλκόνι από το οποίο βλέπετε την αίθουσα συνεδριάσεων της βουλής.
Η εντυπωσιακή Βασιλική του 19ου αιώνα πήρε το όνομα της από τον Στέφανο, βασιλιά των Ούγγρων που εκχριστιάνισε το λαό του γύρω στα 1000 μΧ και ως εκ τούτου ανακηρύχτηκε Άγιος. Ο αρχιτεκτονικός της σχεδιασμός έλαβε χώρα από τον Γιόζεφ Χιλντ και η ανέγερση ξεκίνησε το 1851, ωστόσο χρειάστηκε να περάσει διάστημα μεγαλύτερο των 50 ετών για να ολοκληρωθεί αυτό το τεράστιο δημιούργημα. Το 1931 έλαβε τον τίτλο της Ελάσσονος Βασιλικής κατά την επέτειο των 900 ετών από το θάνατο του αγίου Στεφάνου. Ο ύψους 96 μέτρων τρούλος της Βασιλικής είναι διακριτός από ολόκληρη την πόλη, ενώ το εσωτερικό του κοσμείται από υπέροχα χρυσά ψηφιδωτά. Στην Αγία Τράπεζα ξεχωρίζει το άγαλμα του αγίου Στεφάνου, από πίσω της παρουσιάζονται σκηνές από τη ζωή του βασιλιά της Ουγγαρίας, ενώ εκτίθεται και η μουμιοποιημένη δεξιά του χείρα. Χαρακτηριστικός είναι και ο πύργος-κωδωνοστάσιο του καθεδρικού, που διαθέτει μία πελώρια καμπάνα βάρους 9.144 κιλών και δωρίστηκε από Γερμανούς πιστούς ως αποζημίωση της κλοπής της προηγούμενης καμπάνας από τους ναζί.
Στην αρχή της πολυσύχναστης οδού Βάτσι και μπροστά στη γέφυρα της Ελευθερίας θα συναντήσετε τη μεγάλη Κεντρική Αγορά της πόλης που ανακαινίστηκε το 1999. Η Αγορά συγκεντρώνει το ενδιαφέρον ντόπιων κι επισκεπτών που την κατακλύζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας καθώς αγοράζουν κάθε είδος τοπικών γεύσεων. Όπως θα διαπιστώσετε, τα λουκάνικα έχουν την τιμητική τους, όπως και η πάπρικα που αποτελεί τοπικό έδεσμα και πωλείται σε διάφορες εκδοχές, όπως γλυκιά και πικάντικη. Στον πάνω όροφο της Κεντρικής Αγοράς πωλούνται τοπικά σουβενίρ, όπως παραδοσιακές στολές και μαγνητάκια σε οικονομικές τιμές, ενώ οι ιδιοκτήτες των πάγκων δέχονται κατά κανόνα κι ευρώ – ενίοτε σε συμφέρουσα ισοτιμία. Επιπλέον, εδώ υπάρχουν μερικές ταβέρνες και άλλα σημεία πώλησης έτοιμου παραδοσιακού φαγητού που μπορείτε αμέσως να απολαύσετε τις τοπικές γαστρονομικές γεύσεις, μερικές φορές μάλιστα φιλοξενείται και ζωντανή μουσική.
Πρόκειται για έργο τέχνης κοντά στο Κοινοβούλιο βαδίζοντας παραλιακά και προς τα νότια. Αναμφίβολα συγκλονιστικό, ξυπνάει μνήμες από το σκοτεινό παρελθόν της Ευρώπης και τους σκληρούς διωγμούς που υπέστησαν οι Εβραίοι. Στο σημείο εκείνο, οι Γερμανοί ναζί μαζί με τους Ούγγρους συνεργάτες τους συγκέντρωναν τους Εβραίους της πόλης και τους εκτελούσαν, πετώντας τους εν συνεχεία στο ποτάμι αφού τους υποχρέωναν να βγάλουν πρώτα το πολυτιμότερο τους πράγμα: τα παπούτσια τους. Υπολογίζεται πως περισσότερα από 50.000 μέλη της άλλοτε σπουδαίας εβραϊκής παροικίας της ουγγρικής πρωτεύουσας χάθηκαν στη γερμανική κατοχή και το συγκεκριμένο σιδερένιο μνημείο τιμάει τη μνήμη τους.
Θεωρείται ως ένα από τα πιο όμορφα κάστρα της Ευρώπης. Θα χάσετε την ευκαιρία να το δείτε από κοντά; Το κάστρο Vajhahunyad (Βαϊνταχουνιάντ) βρίσκεται στο πάρκο Varosliget δίπλα σε μια υπέροχη λίμνη! Το καλοκαίρι μπορείτε να απολαύσετε μια ρομαντική βαρκάδα μέσα στη λίμνη, ενώ το χειμώνα να δοκιμάσετε το ταλέντο σας στις χορευτικές φιγούρες πάνω στον πάγο, καθώς τμήμα της λίμνης μετατρέπεται σε παγοδρόμιο! Στο κάστρο στεγάζεται και το Μουσείο Ουγγρικής Γεωργίας. Λεωφόρος ANDRÁSSY και η πλατεία ηρώων
Η πλατεία Ηρώων είναι η μεγαλύτερη της Βουδαπέστης και σχεδιάστηκε το 1896. Εκεί έχουν στηθεί οι ανδριάντες των σημαντικότερων προσώπων στην ιστορία 1.000 ετών της χώρας, καθώς και αγάλματα προς τιμήν των επτά πολέμαρχων των ουγγρικών φυλών. Στο κέντρο της υψώνεται η στήλη της χιλιετίας, ενώ στα δεξιά και αριστερά της βρίσκονται το Μουσείο Καλών Τεχνών και η Αίθουσα Τέχνης Műcsarnok. Τόσο η λεωφόρος Andrássy όσο και η πλατεία Ηρώων έχουν συμπεριληφθεί στη λίστα παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.